حداكثر تفريحش اين بود كه در مراتع زاغه و يا هرو با خيزرانى كه در دست داشت قدم مىزد و سربه‌سر خوانين و كدخدايان مىگذاشت . عين الدوله ذاتا اهل مزاح و متلك بود ولى به گفتارمدارى و صيانت سطوت و جبروت حكومت خيلى علاقه داشت و حتىالامكان طورى با مردم مزاح مىكرد كه به مقام شاهزادگى و ابهت فرمانفرمايى او لطمه‌اى وارد نشود . قريب دو سال زندگى در ميان عشاير كه حداكثر تفريح و تفرج اين شاهزاده جسيم و مقتدر از اين حدود تجاوز نمىكرد ، او را خسته كرده بود و هيچ بهانه‌اى بهتر از اين نبود كه به عنوان پاىبوسى اعلى حضرت و عرض خيرمقدم به تهران برود شايد در خلال اين مرخصى شغل بهتر و مقام بالاترى از شاه بگيرد و قدمى به صدارت كه هدف نهايى وى بود نزديكتر شود . مظفر الدين شاه موضوع را با ميرزا على اصغر خان در ميان نهاد و گفت : « دو سال است عين الدوله در لرستان مىباشد و براى عرض خيرمقدم مرخصى خواسته به او تلگراف بزنيد به تهران بيايد . » ميرزا على اصغر خان قلبا ميل نداشت عين الدوله به تهران بيايد ، زيرا مىدانست او منتظر الصداره است و براى اشغال مقام او تلاش مىكند ولى درعين‌حال اجراى فرمان شاه را نمىتوانست به عذرى تأخير اندازد و بىدرنگ عين الدوله را رخصت آمدن به تهران داد . عين الدوله از سه ماه قبل هدايا و پيشكش‌هاى خود را كه بايد به شاه تقديم كند ، تهيه ديده بود و در سفر خوزستان از اسب‌هاى اصيل با خود آورده بود . از هدايا و پيشكش‌هايى كه خوانين بختيارى و والى پشتكوه به او داده بودند ، آنچه را لايق شاه مىدانست ، جدا كرده و مبلغ كلانى وجه نقد براى صرف جيب ملوكانه صرفه‌جويى كرده و همه اينها را با خود برداشته با عده‌اى سرباز به سوى تهران رهسپار و منزل‌به‌منزل طى مىكرده تا به حضور شاه رسيده و مورد الطاف ملوكانه قرار گرفت . مظفر الدين شاه عين الدوله را به حكومت تهران و سالار الدوله را به حكمرانى لرستان تعيين نمود در اين همگام كه عين الدوله در تهران بود ، سالار الدوله حكمران خمسه نيز براى ديدار پدرش به تهران رفته بود . عين الدوله درصدد استفاده از اين مرخصى برآمد و مصمم شد كه شاه را به تغيير مأموريت خود راضى سازد ، ولى نه براى مأموريت خارج از مركز ، بلكه او شغلى در پايتخت مىخواست و فرضش اين بود كه به شاه نزديك باشد تا اگر فرصتى پيش آمد ، بر كرسى صدارت متمكن شود .